کارما چیست؟زنجیره کارمایی به چه معناست؟چه کسانی کارما پس می دهند؟

کارما این است:هر آنچه بدان می‌اندیشی،هر آنچه به زبان می‌آوری،هر آنچه انجام می‌دهی،هر آنچه می‌خوری، بر زندگی‌ات تأثیر خواهد داشت.طبیعت انرژی‌های ما را به ما باز خواهد گرداند. رنج ناشی از تصادف نیست. بلکه علتی دارد. کارما دسته‌ای از فعالیت‌هائی است که در طول زندگی انسان شکل می‌گیرد.به عبارت دیگر ”کارما“ بازتاب فعالیت‌های زندگی ماست. ”کارما“ بازتاب نه به معنای سرنوشت ”که امری خارج از کنترل ماست“ بلکه در مفهوم لفظی به معنای عمل است. به این معنا که همه وارث اعمال خود هستند، اعمال انسان‌ها پناهگاه آن‌هاست، هرچقدر اعمال بد یا خوب باشد زندگی نیز براساس آن رقم خواهد خورد.

من کارما هستم

من کارما هستم ‌ وظیفه دارم تو را در مسیرِ آموزش و یادگیری نگاه دارم ‌ مجازات نمی‌کنم امّا هر گونه انحرافی از مسیرِ یادگیری و رشد را نخواهم پذیرفت.انحرافاتی که تو از خود نشان می‌دهی باعث واکنشِ من می‌شوند ‌ و گاهی این واکنش بسیار سخت خواهد بود.به یاد داشته باش: مادامی که تو در مسیرِ صحیح قرار داری،من یاری کننده ی تو خواهم بود.من تاریخ انقضاء ندارم رها نمی‌کنم ‌ فراموش نمی‌کنم ،نمی‌بخشم ‌ و هرگز اشتباه نمی‌کنم.در حقیقت من بازتاب خود تو هستم و انرژی ای که ایجاد می کنی را به تو باز می گردانم.

زنجیره کارما

زنجیر کارمایی: چون ما درگیر کارما های رفتار و گفتارمان هستیم، برای پاره کردن زنجیر کارمایی باید دیگران و خودمان را ببخشیم! مثال.
طبق قانون کارما وقتی به کسی بدی می کنید، شخص دیگری همان بدی را در حق شما انجام می دهد!
پس هر بدی که دریافت می کنید، کارمای رفتاری از خودتان است! اگر بدی را با بدی پاسخ بدید (حتی به صورت ذهنی نه عملی)، دوباره کارمای آن را دریافت می کنید! به این مورد، زنجیر کارمایی گفته مي شود و  مدام تکرار می شود. اما اگر کسی را که به شما بدی کرده است را ببخشید و یا نسبت به حرکت ناآگاهانه اش هشیاری تان را حفظ کنید و واکنش ناخوداگاه نداشته باشید.همینجا زنجیره کارمایی پاره می شود.
هر عدم بخشایشی مثل یک زنجیر سنگین می ماند که به پای روح شما وصل می شود، تا وقتی این زنجیرها را از پای تان قطع نکنید، نمی توانيد یک قدم راحت بردارید و سبک بال باشید…

علاوه بر این چون انسان ها با رشته های انرژیکی به هم متصل می شوند، وقتی کسی را نمی بخشند، هم چنان به آن فرد به وسیله ی رشته های نفرت متصل باقی می مانند.
این بدان معنی ست که شما به همان صفتی که در آن شخص است و شما را رنجانده، وصل هستید و انرژی می رسانید و ناخودآگاه تغذیه اش می کنید که باعث تکرار شدن آن مورد به صورت دایره وار برای شما می شود.
شاید باورتان نشود اما عدم بخشایش و نفرت حتی در هاله ی بدن هم تأثیر می گذارد که قابل دیدن است.
و از همه عجیب تر این که عدم بخشایش حتی روی چاکراهای بدن هم تأثیر می گذارد! و در نتیجه باعث درد ها و بیماری های جسمی می شود.

چه کسانی کارما پس می دهند؟

حواس کائنات جمع است! وقتی به تفکر،سخنرانی یا عمل اقدام میکنیم،در واقع نیرویی را به راه می اندازیم که بازگشتش متناسب با انرژی ساطع شده خواهد بود.نیروی بازگشتی می تواند به نحوه ی تغییر کرده و یا به تعویق انداخته شود،اما باز می گردد.حذفِ بازگشت آن نیرو تقریبا غیرممکن است. به عبارت دیگر،شخص نمیتواند از عواقب اعمال خود،چه خوب و چه بد فرار کند.اگر در این زندگی کارما را پس نداد،قطعا در زندگی بعدی پس خواهید داد! و اگر امروز بی دلیل مشکلی در زندگی مان وجود دارد.میتواند بخاطر کارمای انباشته و حتی کارمای اجدادی مان باشد!

کارماسوزی

پوستی که از مار جدا می شود و می افتد ،گرچه زمانی به مار تعلق داشته ولی دیگر هیچ نسبتی را با مار ندارد و مار از پوست انداخته شده، رها گشته و به راه خود می رود.کارماها نیز هنگامی که بر اثر خدمت بدون چشم داشت،عبادات،ذکر،مانترا ،مدیتیشن و غیره سوخته می شوند،فرد را رها می سازند. به این ترتیب فرد از بارهای سنگین کارما رها گشته،سبک بال به سوی روشن بینی گام بر میدارد.بنابراین سعی نکنید از خود و دیگران انتقام بگیرید.چون با این کار کارمای بیشتری تولید می کنید،این کار را به کارما بسپارید.

قانون کارما

شما هرگز میزان (آن)خسارتی که به کسی زدید درک نخواهید کرد.تا زمانی که همان را با شما انجام دهم,به همین علت است که من اینجا هستم.

مراقب کلمات و افکارمان باشیم

ما باید مراقب کلماتی که بکار میبریم و افکارمان در مورد دیگران باشیم.به طور مثال وقتی که ما کسی را مورد تمسخر قرار میدهیم،بدین معنی است که وجود ما پوچ و بی معنی است.و قطعاً چرخهاي کارما طوري خواهند چرخید که ما درست در موقعیت فرد دیگر قرار بگیریم، تا شرایط و احساس او را درك کنیم. دست سرنوشت زندگی ما را هم,به وضعیت یکسانی با آن شخص که مورد تمسخر قرار داه ایم می اندازد تا ما بدانیم در تاریکی همه شبیه یکدیگریم.

چگونه از چرخه کارما و دوگانگی ها خارج شویم؟

کارما،نبود حضور آگاهانه است!بنابراین چیزی که ما را از کارما رها میکند حضور آگاهانست…

فرازها و فرودها طبیعی است و جزئی از طبیعت این جهان و موجوداتی است که در آن زندگی می کنند و تو هم تا وقتی که در این جهانی،آن را تجربه می کنی.اما تو دچار خودباختگی نشو. حالت یگانه خود را در دوگانگی ها حفظ کن.یگانگی در تسلیم بودن است. هنگام رنج ها و فشار ها از میدان خارج نشو، واقعیت رنج را بپذیر اما خودت باش و آن را جزء ماندگار خود ندان.هنگام شادی ها هم آرامش ات را از دست نده و میدان را شلوغ نکن.تسلیم باش، یکی باش و چیزهای گذرا را به عنوان جزء ماندگار خود نپذیر.و در این بودن و حضورت است که به خود برمی گردی و از خواب دوگانگی ها بیدار می شوی.